Av Bjørn Egil Flø

Bjorn E Flo

 

 

 

 

 

«Om eg skulle seie kvar i verda eg helst vil vere, så må det vere her», sa den eldre reinsjegeren, utan eingong å ta kikerten vekk frå augo. Me hadde båe sett oss i le av nordausten og venta på at reinen skulle kome til oss, etter veker med sønnavind.

«Men dei trur ikkje på oss, dei lit oss ikkje til å ta vare på dette lenger», held reinsjegeren fram, «Dei trur me kjem til å øyde alt her, om ikkje dei tek over»

«Ja», sa eg berre.

Villrein 2

 

For det var ikkje mykje anna å seie. Eg hadde høyrt det før, eg hadde høyrt lokale fjellfolk snakke om fjella sine med ein kjærleik og ei sårheit ein sjeldan høyrer frå elles så tagale bygdefolk. Eg har høyrt frustrasjonen over å miste mynde i eit område dei har forvalta med omsut i hundrevis av år. Og eg har sett utrykket i andleta deira når busslastar med byråkratar og politikarar køyrer fjellvegane opp og ned på synfaringar i det som skal verte det neste verneområdet dei kan krysse av på lista over «nok eit arbeid utført».

Somtid undrar eg meg på om dei som er sett til å lage lover og reglar – meint for å ta vare på utmarksområda våre – aldri har sete i utmarka saman med slike som han. Har dei aldri høyrt kjærleiken i stemma åt folk som har levd i hop med fjellet i generasjonar og som tenkjer at også etterkomarane skal få leve med dei same fjella? For kvar har dei all misstrua frå? Kva bygger dei ideane sine på, dei som tenkjer at det beste er om staten og miljøverndepartementet involverer seg sterkare i forvaltinga av desse fellesressursane?

Les meir

Av

Matthew Hoffman og Bjørn Egil Flø

Bjorn E Flo

Matthew H

 

 

 

«KOR STORT er stort nok?», spør Wenche Dramstad på Landbruksbloggen den 30. mars, seinare reflekterer Dag Jørund Lønning kring kva den «ideologiske storheitsdyrkinga» fører med seg. Og i skrivande stund les me Kari Gåsvatn sin glitrande Big-dairy-farmkommentar om korleis «vekstmodellen stangar i taket». Alle desse tekstane og fleire med dei, syner oss at jamt fleire uroar seg om kva veg jordbruket skal gå og om kor store norske gardsbruk skal bli.

Midt i den heimlege debatten kan det vere fruktbart å sjå til USA. Alt før nokon kjente til dei negative miljøkonsekvensane av storskala jordbruk – før forureining av vassdrag og grunnvatn som overgjødslinga og sprøytemiddelbruken drog med seg, før ein kjente omfanget av det tapte biologiske mangfaldet – så fanst det kritiske stemmer som såg med uro på utviklinga mot jamt større bruk i det frie Amerika. Med «The Dust Bowl» og 30-talets sandstormar fekk Midt-Vesten bodskapen om kva ukontrollert vekst i jordbruket medførte.

Les meir

Prestesonsyndromet

Av Bjørn Egil FløBjorn E Flo

 

 

 

HAN VAR streng, men lågmælt, kommunalministeren på radioen. Det var like før jul og sjølv med ein søknad om kommunesamanslåing frå Leksvik og Rissa på bordet, var han lite imponert av kommune-Noreg.Sanner prestekarikatur I heile 2015 har han vitna den prestisjetunge kommunereformas støe kurs mot havari, men no var det på tide å syne politiske musklar og økonomisk makt.

Eg kom til å tenke på prestesonen heime, då eg høyrde innslaget. Han brukte sete stille i klasseromet. Salmeversa sat som spikra, det var kanskje ikkje det som imponerte oss mest, han hadde trass alt eit fortrinn i nett den sjangeren. Men han var også godt førebudd til høgtlesinga. Der oss andre stotra oss fram med dårleg diksjon og famlande lydstaving flaut det lett for prestesonen.

Det meste gjekk bra, lenge. Men i løpet av dei siste to åra på ungdomsskulen gjekk han frå å vere sjølve representasjonen av ein vel oppdradd gut til å bli ein ramp av ein ungdom.

Les meir

Av Bjørn Egil Flø Bjorn E Flo

 

I DAG STÅR fjøset heime tomt. Dottera til bror min prøvde det beste ho kunne, men innsåg at ei utbygging av drifta mot nye 10 – 15 år, ville gjere både velferda og inntekta ringare, samstundes som det einaste som ville auke var gjelda.

Tollesgarden

Same kor effektiv ho gjorde drifta, så lét ikkje mjølkeproduksjonen seg berge på garden der eg voks opp. På under 40 år har produksjonen og storleiken på bruket der far min og mor mi fødde seg sjølv og seks born, tredobla seg. Arealet har auka frå 120 til 450 mål, besetninga er auka frå 10 til 30 mjølkekyr og mjølkeytinga per ku er nær dobla, men likevel var ikkje det nok til å henge med på kapplaupet.
Les meir

bygda som vare

Av Bjørn Egil Flø Bjorn E Flo

 

DET VEKS OPP ein ny økonomi i grendene. I hjulspora etter det gamle bondesamfunnet veks det fram ein ny rural økonomi. Frå å ha produsertelgjeger med elgfall varer for eksport ut av bygda, varer som vert konsumert i byane og tettstadane under fossane, lokkar den nye bygda til seg forbrukaren for å konsumere vara i grendene. Skilnaden mellom det nye og det gamle ligg i relasjonen mellom nettopp produksjon og konsum, hevdar den britiske geografen Paul Cloke. Den ligg i at dei rurale områda og ruraliteten i aukande grad har vorte gjort til gjenstand for forbruk og ikkje einast produksjon. Les meir

Av Torbjørn Tufte

Statsvitar, AgriAnalyse

 

 

 

 

Blekket var knapt turt på framlegget om å avvikle konsesjonslovane på eigedom, før regjeringa fremja at dei vil utgreie privatisering av Statskog.

Målet om å selje seg ut av Ambita, Baneservice , Cermaq, Entra Holding, Flytoget, Mesta, SAS og Veterinærmedisinsk Oppdragssenter var alt kunngjort. Det får så vere, for fleire vil komme på denne lista i tida framover.

jakt statskog

 

Arealressursar som, skog, fisk, kontinentalsokkel og bergverksressursar er noko anna og meir alvorleg. Dette er grunnressursar for eit land. Naturressursar som er avgjerande for det meste av menneskeleg aktivitet, som vatn og luft. Det er difor grunn til å undre på om våre folkevalte politikarar eigar fellesressursane? Er dei ikkje eigentleg meir valt som forvaltarar av våre felleseigde ressursar? Forvaltarar utan rett til å selje det som tilhøyrar alle som bur og skal bu i landet. Også ungar, sjølv om dei ikkje har røysterett, er eigarar. Ungar er dei aller viktigaste eigarane. For det er dei som vil stå att med svarteper i framtida, fordi formyndaren har selt gard og grunn for å spekulere på børs.

Les meir

Av Bjørn Egil Flø

Bjorn E Flo

 

 

 

 

DET ER NOKO eige med Bergen. Ikkje berre har dei eit fotballag som ingen heilt greier å forstå seg på, men dei har også så mykje meir som alle oss andre kring om i landet einast kjenner saknet av.

Royst_Omslag_sm

Mellom anna har dei eit heilt særskilt interessant miljø av tenkande. Og sist i førre månad var eg så heldig å få møte ei gruppe slike tenkjarar, ei gruppe unge intellektuelle som har gått saman om å starte eit nytt tidsskrift; Røyst. Politikk og tankeleik på venstresida er undertittelen på tidsskriftet som nyleg kom med sitt andre nummer i rekka. Formålsparagrafen deira fortel at «Røyst er eit uavhengig, tverrfagleg tidsskrift … for diskusjon og nyvinning på tvers av partilinjer på venstresida» og slik det ser ut for meg må eg sei dei fyller formålet sitt.

 

Les meir

Av Bjørn Egil Flø

Bjorn E Flo

 

Me har 5000 år med jordbrukshistorie i dette landet, men aldri har me vel hatt eit heiltidsjordbruk. Kanskje er det på tide å revitalisere kombinasjonsbonden?

 

I heile oppveksten min stod far min i veitene. Frå han mønstra av på 50-talet dyrka han jord. Fyrst på sitt eige bruk, og seinare på to nabobruk. To gongar retta han ryggen, fyrste gong i 1971, då tok han med seg dei yngste av oss på bilferie. Og i 1981 fór han og ho mor til Trøndelag. Her møtte han fleire av «bondeeliten». Dei han kjente frå avisene og som han inntil då hadde trudd på, han vitja dei på gardane deira og snakka gardsdrift og landbruk med dei, og han kjende seg jamt meir viss på at desse ikkje var hans like.

I heile min oppvekst stod far min i veitene og dyrka jord

I heile min oppvekst stod far min i veitene og dyrka jord

Han nemnde ofte turen til Trøndelag. Særleg då bror min vart gripen av investeringsiver under «gullåra» på 80-talet. «Modellane deira gjeld ikkje her», sa han, og meinte at dei gjaldt for eit anna landbruk enn det på ytre søre Sunnmøre.«Me har gjort oss for store, men ikkje store nok», sa far min. Og då visste ikkje eg, og ikkje han sjølv, at han gjorde den same analysen som den Cornell-baserte professoren i bygdesosiologi Fred Buttel. I artikkelen «The political economy of part-time farming» frå 1982, avdekte Buttel dei same klassestrukturane i landbruket som far min kjende på då han vitja storgardane i Trøndelag. Etter å ha stått i veitene i 25 år, etter å ha tredobla storleiken på farsbruket, rei han framleis på uroa om at han ikkje ville greie å henge med på kappløpet.

Les meir

Tale på Flø den 17. mai 2014

Av Bjørn Egil Flø

Bjorn E Flo

På 17. mai lyt ein snakke om grunnlova, den er forresten 200 år i dag… og det ber den også preg av.

 

Gratulerer med dagen!

Eg må innrømme at etter at eg sa ja til å halde denne tala så har eg tenkt: «veit dei eigentleg kven dei har invitert til å halde tale?». Eg meiner, rett nok er det opphaveleg ein Ytre-Fløing, men han kan fort vere noko skadde etter alle desse åra utanbygds.

17mai-flø-1

I tillegg er han Sosiolog, og det er ikkje akkurat mat for festtaler det heller. Nei altså korleis kan det vere det? Eg meinar eit fag som fant si moderne form i Noreg med teologen Eilert Sundt sin studie frå mellom anna Haramsøya ,«Om sedlighet og renslighet på Sundmøre», heiter til dømes eit av arbeida hans.

Altså, det vert ikkje festtale av slikt….. ein kan ikkje stille seg opp å snakke om sexlivet og hygienen åt nokre Nordøyingar på sjølvaste 17. mai.

Les meir

Av Rose Bergslid, Bioforsk økologisk
Bjørn Egil Flø, Bygdeforskning
Unni Støbet Lande, Bioforsk økologisk

Unni Støbet LandeBjorn E FloRose Bergslid

 

Då den relativt lite landbrukskunnige RV politikaren Liv Finstad vart sett i NRK- studio for å forsvare Raud Valallianse sitt partiprogram i 1983, vart ho konfrontert med RV`s programfesta landbrukspolitiske mål om å auke sauetalet i Noreg. I mangel av noko meir fornuftig å seie leverte ho det NRK- legenda Herbjørn Sørebø seinare skulle hevda var den mest minneverdige «one-lineren» frå alle 80-talets valsendingar. «Sauer er ålreite dyr» sa ho, og RV har vel ikkje nokon gong nådd folkedjupet betre enn med nett denne eine kommentaren.

Sau_8

For folk flest er sauer nettopp «ålreite» dyr. Ingen annan representerer vel norsk landbruk betre enn nettopp sauen. Skal landbruket portrettere seg på sin aller mest tiltalande måte, er det sauen som kjem på framsida. Kvit og fin står den der og tronar med sine to lam, inneråma i eit frodig fjellbeite. Den representerer det reine, det sunne og det smakfulle norske landbruket. Sauen er sjølve gallionsfiguren åt den multifunksjonelle landbruksskuta. Den har produsert kollektive gode som vakre landskap og biologisk mangfald og sikra ein sårt tiltrengt legitimitet åt det norske landbruket i ein stadig meir brutal marknad. Den har styrka skattebetalarane sin vilje til å betale for det norske landbruket. Og til gjengjeld har den levert levande småbruk, distriktsbusetnad, vakkert kulturlandskap, julemat og gode biotopar for sumarens ivrige pollinatorar, lenger attende enn kva sjølv historikarane evnar å tenkje. Men no røyner det på, sjølv for sauen.

Les meir